zonderkunstenaarsgeenkunst

Just another WordPress.com weblog

02 Janneke Wesseling: ‘Het is niet de subsidie, stupid!’

with 45 comments

Dit is de bekorte versie van de Art Rotterdam Lezing die Janneke Wesseling uitsprak op 7 februari 2008. Gepubliceerd in NRC Cultureel Supplement van 8 februari 2008 onder de titel ‘Het is niet de subsidie, stupid’.

Éen ei is geen ei, of Het kunstwerk als souvenir. 

Door Janneke Wesseling

Hedendaagse kunst is, internationaal bezien, populairder dan ooit. De kunstmarkt bevindt zich sinds een jaar of vijf in een ongekende hausse. Vooral jonge kustenaars doen het goed. Ook met de musea gaat het goed: er komen nog steeds nieuwe bij, en bezoekersaantallen blijven stijgen.

In Nederland is de stemming minder euforisch. Weliswaar vertonen ook onze musea stijgende bezoekcijfers, maar verder lijkt er niet veel positiefs te melden. Het geklaag is tenminste niet van de lucht.

Het begon met de publicatie, vorig jaar, van de bundel Second Opinion, over beeldende kunstsubsidie in Nederland. Volgens de directeuren van de twee belangrijkste subsidiefondsen, Lex ter Braak van het Fonds voor beeldende kunsten, vormgeving en bouwkunst en Gitta Luiten van de Mondriaanstichting, bevordert het Nederlandse subsidiebeleid middelmatige kunst en ontbreekt het kunstenaars aan de prikkel om aansluiting te zoeken bij de maatschappij. Anderen menen, zo blijkt uit het debat dat op de publicatie volgde, dat de Nederlandse kunstwereld in zichzelf gekeerd is en zich in een isolement bevindt ten opzichte van het buitenland. 

Hoe staat het er met de Nederlandse kunstenaars voor? Terugkijkend op de afgelopen twintig valt te constateren dat veel kunstenaars uit het zicht zijn verdwenen. Er zijn twee redenen aan te wijzen. Onze musea hebben niet bijzonder veel animo voor de eigen kunst en voeren geen samenhangend beleid op dit gebied. Het ontbreekt kunstenaars aan een podium. Velen verdwijnen daarom in de marginaliteit en hun werk is nauwelijks meer ergens te zien. Dit geldt ook kunstenaars die zo’n vijftien jaar geleden toonaangevend waren.

Verder verdwijnen kunstenaars uit het zicht juist omdát ze succes hebben. Een kunstenaar die een galerie vindt in Londen of New York moet bijna altijd de band met zijn Nederlandse galerie verbreken omdat zijn prijzen te hoog worden voor onze markt. De galerie in Londen heeft een internationaal netwerk, waardoor de kunstenaar tentoonstellingen krijgt in musea in Europa en Amerika, maar niet in Nederland. Het werk van Nederlandse sterren als bijvoorbeeld Michael Raedecker, Fiona Tan, Marijke van Warmerdam is hier mondjesmaat of helemaal niet te zien.

Zo beschouwd is Nederland inderdaad in een isolement geraakt. Dit heeft veel te maken met de ontwikkelingen op de internationale kunstmarkt. De prijzen stijgen razendsnel, ook voor werk van jonge kunstenaars. Veel kunst is te duur voor Nederlandse musea. Waar voorheen curatoren en critici nieuwe kunstenaars ontdekten en de toon zetten, zijn het nu verzamelaars en handelaren die dit doen. M.a.w., het is de markt zélf die bepaalt wat de volgende avantgarde is of wie een belangrijk kunstenaar wordt. De invloed van de kunstverzamelaar is groter dan ooit tevoren.

In Nederland hebben we geen internationaal opererende galeries en verzamelaars. Daarom is het zinloos en contraproductief dat politici, beleidsmakers en directeuren van subsidiefondsen om het hardst doordrammen over het “cultureel ondernemerschap” van kunstenaars.

In Second Opinion schetst Ter Braak een beeld van Nederland als een luilekkerland met een “relatief royaal subsidieaanbod voor individuele kunstenaars”, van rijksoverheid tot op regionaal en lokaal niveau. Door de subsidies zouden kunstenaars in staat gesteld worden zich afzijdig te houden van de wereld. Maar de realiteit is is anders. De WWIK (Wet werk en inkomen) bijvoorbeeld is in feite een bijstandsregeling, waarbij de kunstenaar gedurende maximaal vier jaar ontheven is van sollicitatieplicht. Het basisstipendium van het FBKVB bedraagt ongeveer 31.000 euro bruto verspreid over vier jaar, zo’n 650 euro per maand. De subsidies zijn veel te beperkt voor kunstenaars om zich afzijdig te houden van de wereld.

Het betoog van Ter Braak, en ook dat van Luiten, staat vol met ongefundeerde aannames over de verhouding tussen kunst en markt. Zo voorspelt Ter Braak dat wanneer kunstenaars zich verhouden tot de markt er een open dynamiek zal ontstaan waarin het publiek een rol kan krijgen. Over welke open dynamiek gaat dit? Vrijwel alle Nederlandse kunstenaars die nu succesvol zijn in het buitenland zijn gesubsidieerd geweest (en sommigen zijn het nog steeds). Om er enkelen te noemen: Marina Abramovic, Rineke Dijkstra, Lily van der Stokker, Folkert de Jong, Marina Abramovic, Joep van Lieshout, Marijke van Warmerdam. Mede dankzij subsidies hoefden deze kunstenaars zich niet aan te passen aan de markt en konden ze hun werk ontwikkelen.

Het beste voorbeeld is Aernout Mik. Hij krijgt in 2010 een tentoonstelling in het MoMa in New York, een gevolg van zijn succesvolle presentatie op de Biënnale van Venetië. De video-installaties van Mik worden al jarenlang gefinancierd met subsidies. Zijn hele carrière is geconstrueerd met subsidiegeld. En het werkt, zoals nu blijkt.

Vernieuwende kunst kan niet zonder ondersteuning. Bij ons niet, en elders ook niet. In het buitenland ondersteunen rijke galeries en particuliere fondsen ‘moeilijke’ kunst, ook als deze kunst lange tijd geen geld oplevert. De beroemde kunstenaar Lawrence Weiner bijvoorbeeld brak, zakelijk gezien, pas door in 1992. Hij was decennialang ondersteund door galerist Leo Castelli. De DIA Art Foundation in New York maakt het voor Andrea Fraser mogelijk om haar performances te realiseren. Álle succesvolle kunstenaars-carrières zijn geconstrueerd.

In Duitsland, dat een grote kunstmarkt heeft, hebben de deelstaten tal van subsidieregelingen. In Frankrijk wordt de eigen kunst ondersteund door de Franse staat. Het is een idée fixe om te denken dat Nederlandse galeries een kunstenaarscarrière kunnen construeren. 

Luiten stelt voor om gelden over te hevelen van kunstenaars naar instellingen voor een honorarium- en productiebudget. Het is inderdaad beschamend is dat kunstenaars niet betaald worden voor hun deelname aan tentoonstellingen. We hadden altijd de zogenaamde hang- en staangelden, maar musea hebben deze zelf ergens begin jaren tachtig geruisloos afgeschaft. Waarom het geld niet rechtstreeks aan de kunstenaar betaald?

Wim Pijbes, directeur van de Kunsthal, deelde op een discussie-avond over Second Opinion zonder blikken of blozen mee dat hij kunstenaars die bij hem exposeren om een kunstwerk vraagt, als “souvenir”. Tevreden meldde Pijbes dat hij al een aardige collectie had. Gesubsidieerd door de kunstenaars.

Een interessante verzameling kan dit trouwens nooit worden. Iedere serieuze verzamelaar weet dat een verzameling pas in de diepte interessant wordt, door een kunstenaar langere tijd te volgen en meer werken aan te kopen. Éen ei is geen ei. Pas met drie begint het iets te worden. Dan ontstaat een context, geschiedenis. 

Het is waar dat de Nederlandse kunstwereld in een isolement is geraakt. Maar de bewering dat dit veroorzaakt wordt door het subsidiesysteem is volkomen uit de lucht gegrepen. Het negatieve imago, de lage status die de kunst in ons land aankleeft, is veeleer het gevolg van het geklaag en de haast ziekelijke zelfkritiek, en van het gebrek aan steun voor kunstenaars, in de politiek en in de kunstwereld. Als wij zelf al niet geloven in onze kunstenaars, wie in het buitenland zal dat dan wel doen? Van fondsdirecteuren mag worden verwacht dat zij pal voor hun fondsen en de kunstenaars gaan staan, en hen verdedigen. De negatieve uitlatingen van Ter Braak en Luiten, het geringe vertrouwen in de eigen kunstenaars dat daar uit blijkt, berokkent de kunstenaars en ook hun eigen fondsen schade toe.

Wij zijn een klein maar rijk land dat, als het weer mee wil tellen, zijn kunstenaars ruimhartig moet ondersteunen, in iedere betekenis van het woord. Er wordt hier belangrijke kunst geproduceerd die het meer dan verdient om overal te worden getoond, met of zonder subsidie.  

Advertenties

Written by zonderkunstenaarsgeenkunst

februari 15, 2008 bij 9:50 am

45 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Glashelder en waar. Bedankt voor dit stuk. Peter van der Heijden

    peter van der heijden

    februari 15, 2008 at 12:35 pm

  2. De woorden van Janneke Wesseling zijn mij uit het hart gegrepen.
    De ondersteuning waar JW voor pleit houdt meer in dan geld/subsidie. Steun betekent,
    dat: de musea in ons land meer podia bieden aan het werk van individuele, levende kunstenaars;
    dat: de dag-en weekbladen en de media ruimer kritische aandacht besteden aan avontuurlijke, nog niet er-herkende eigentijdse kunst.
    dat: erkenning in het algemeen kritisch ter diskussie gesteld wordt voor het grote publiek. Hierdoor kan een prikkelend klimaat ontstaan voor een bloeiende, breed ondervraagde cultuur van eigentijde beeldende kunst, eigentijdse muziek en betekenisvolle architektuur.
    Kunstenaars zullen zich daarin niet meer overgelaten voelen aan erkenning door de waan van de dag en door opinies van de in zichzelf gekeerde incrowd.
    Amsterdam 14-II – 2008 Helly Oestreicher

    Helly Oestreicher

    februari 15, 2008 at 2:46 pm

  3. het is voor mij ook glashelder geworden.
    c.b.

    carine bedaux

    februari 15, 2008 at 2:56 pm

  4. eindelijk dan dit bericht, over misschien niet de eerste, maar wel de tot nog toe helderste uitspraken over het nederlands kunstbeleid.
    ik weet overigens niet hoe groot het aantal kunstenaars is dat het zonder subsidie probeert te redden, maar denk dat dat toch ook nog een behoorlijk aantal is.
    ik ben heel misschien wel bang dat nederland van z’n levensdagen nooit een waar ‘kunstklimaat’ zal krijgen, zo gereformeerd en ook zo bekrompen de denkbeelden die mensen hebben. ik denk dat het met het noordelijke en altijd op de centen lettende mentaliteit, en met de mentaliteit dat ‘je geen Rembrandt of van Gogh bent’ te maken heeft. Ze moesten eens weten…

    Anna Bolten

    februari 15, 2008 at 3:45 pm

  5. Zonder directe steun aan kunstenaars zal het onmogelijk worden voor velen om nog rond te komen van hun beroep. Niet omdat ze geen goede kunstenaars zijn, maar omdat het in de kunstwereld blijkbaar usance is kunstenaars weinig te betalen. Wat te denken van 300 euro incl. btw voor reiskosten, materiaalkosten en honorarium voor een tentoonstelling in de experimentele ruimte van het Van Abbe museum? Wat te denken van 1000 euro voor het maken van een solotentoonstelling bij een gerenommeerde kunstinstelling, die daarnaast grif 700 euro betaalt aan een cateraar voor een gezamenlijk dinertje? Wat te denken van 360 euro voor 3 dagen gastdocentschap aan de Willem de Koning Academie (30 euro per uur, max 12 uur werk wordt vergoed)? Dit soort activiteiten moet je doen, is goed voor je werk, je moet je gezicht laten zien, over je werk vertellen, kennis doorgeven. Dat is allemaal waar. Maar rondkomen kun je er niet van. Let wel, het gaat hier niet om nevenactiviteiten die je er even bij kunt doen. Meer subsidies zijn broodnodig, maar er moet binnen de kunstwereld zelf ook een omslag komen in het denken over beloningen voor werk dat kunstenaars doen. Dat een simpele DTP-er 50 euro per uur vraagt, begrijpt iedereen, dat je voorrijkosten voor de loodgieter betaalt ook, maar een kunstenaar met een gelijkwaardige opleiding mag daar blijkbaar niet op rekenen. Eigenlijk is het schandalig.

    mrs. deane

    februari 15, 2008 at 11:49 pm

  6. Van de tekst van Janneke Wesseling kreeg ik kippevel. Ik krijg altijd kippevel, als mijn wezen erkend wordt. Ook als mijn werk begrepen wordt krijg ik kippevel, een heel prettige kippevel, één die via mijn lichaam zegt, dat er geen spelt tussen te krijgen is, zo waar en echt is die tekst en die ervaring. Ook ik voel me wegbezuinigd, maar toch heb ik geen spijt er van, dat ik mijn werk niet aan de markt heb aangepast, het hele leven wordt aan de markt aangepast, totdat er een koude nacht merrie over blijft.
    Als het zo door gaat, neem ik het liefst mijn hele handel mee naar het buitenland en zal de gulle hand van weleer nooit het rendement van zijn investeringen proeven, eigen schuld. Ik heb met graagte de petitie ondertekend en hieronder ziet u mijn tekst.
    Volgens mij sluit ze aardig aan bij die van Janneke Wesseling;
    Kunstenaars zijn de meest tevreden gebruikers van overheidssteun, ze maken er op een positieve manier gebruik van en leveren een belangrijke maatschappelijke bijdrage.
    Kunstenaars zorgen ervoor dat de liefde voor de omgeving blijft bestaan en dat de kwaliteit van onze omgeving op peil blijft.
    Zonder een prettige omgeving, kan niemand goed functioneren.
    Er zijn erg veel mensen, die het helemaal niet prettig vinden om van overheidssteun te leven. Help die dus eerst aan werk en ga pas kunstenaars omscholen, als alle andere inkomenzoekenden aan de slag zijn!
    Kunstenaars zijn zeer moeilijk bemiddelbaar op de arbeidsmarkt, dus beperking van de mogelijkheden voor kunstenaars om hun vak uit te oefenen, levert helemaal niemand iets op! Sterker nog, het omscholen van kunstenaars kost de overheid alleen maar extra geld, zonder beoogd resultaat.
    De regeling, zoals die vroeger (jaren 80-90) was, verrekening op jaarbasis, waarbij kunstenaars gebruik maakten van de bijstand en hun onkosten mochten aftrekken van hun inkomen en bij de belastingdienst aangemerkt werden als kleine zelfstandigen was een logische, voor alle partijen gunstige en eerlijke regeling. Het was de meest efficiënte en eenvoudige manier om te investeren in een cultuurgoed, waar in de toekomst winst uit gehaald kan worden. Het van Gogh museum brengt meer geld op per jaar, dan wat er aan beeldende kunstsubsidies wordt uitgegeven. Investeren in kunst is een heel stabiele en goede belegging, vooral nu de nederlandse kunst, die voorals nog op een hoog pijl staat, steeds meer belangstelling geniet in het buitenland. Hollandse meesters zijn al eeuwen beroemd, dus waarom de moderne nederlandse kunst niet als exportproduct? Stimuleren die handel! Vraag nu eens aan kunstenaars hoe dat te doen, vraag wat hun behoefte is, die is echt heel bescheiden over het algemeen. Alleen dan kun je komen tot een goede efficiënte regeling, waarbij niet zo als nu grote delen verdwijnen in kassen van instellingen, die zelf helemaal geen kunst maken, maar alleen bemiddelen en moeilijke betuttelende regels (wwik) uitvoeren.

    Bezuinigen op kunst is kapitaalvernietiging, Investeren in kunst verraad zakelijk inzicht.

    VIAN
    artistiek entrepeneur

    http://www.vian.nl http://www.mooie-muren.nl

    R. Buiter

    februari 16, 2008 at 12:46 am

  7. Stimuleer de ontwikkeling en de kwaliteiten van de kunstenaar. Meer subsidie voor een groter aantal kunstenaars (door het gehele land).
    Geen kunst, geen visie.

    nicolette klerk

    februari 16, 2008 at 8:58 am

  8. Na het onderwijs wordt nu de kunst door niet onderbouwde veranderingsdriften beschadigd. Wie durft er nog te zeggen dat iets wat er al is, goed is?
    Overigens zouden ook (vele) kunstacademies buiten Amsterdam zich meer in deze discussie moeten mengen.
    Ik hoor niets, waar zijn ze? Wat denken ze?

    Peter Bogers

    februari 16, 2008 at 10:55 am

  9. Eenminuutje alstublieft.

    Laten we kunst maken.

    Dan moeten die wel kunnen leven, die mensen die kunst maken.
    We kunnen ze moeilijk laten uitsterven.
    Die mensen die kunst maken.
    Alleen broodkorsten voeren kan wel even hele goede kunst opleveren.

    Maar kort daarop sterven ze.
    Gelukkig gaan kunstenaars niet dood in Nederland.

    In ieder geval niet van de honger.
    Maar ze willen zo graag een volwaardig leven.
    Een leven met waardering voor hun werkzaamheid.

    net als U.

    Het gaat niet om geld alleen.
    Waardering en waardigheid.

    En de mogelijkheid om te groeien.
    En we willen niet allemaal Frans worden.
    Maar wel op reis voor werk.

    Om kunst te maken.

    Ook voor U

    Bei Ning

    februari 16, 2008 at 11:22 am

  10. Die zolderkamer is blijkbaar nog steeds een gangbaar idee. Marcel Duchamp: “Zoveel kunstenaars, zoveel solotentoonstellingen, zoveel handelaren en verzamelaars en rescencenten, die niets anders zijn dan uitvreters”

    Harrie Hageman

    februari 16, 2008 at 12:25 pm

  11. ‘n Goed en waar artikel van Janneke Wesseling.
    Ook het fenomeen kunst lenen en het uitlenen van kunstwerken lijkt me
    een vreemde zaak. Bedragen staan in geen enkele verhouding tot de kostprijs.
    Weliswaar werd nog een groot gedeelte aangekocht door de overheden, maar
    tegenwoordig draagt de kunstenaar ook de kosten van materialen, inlijstwerk,
    etc. en is het werk voor een klein bedrag een jaar kwijt.
    Waar ter wereld kunnen bedrijven een origineel kunstwerk te leen krijgen voor
    zo’n lange periode en voor zo weinig geld per maand.
    Een heel jaar voor bedrijven (o.a. banken, makelaars…) of een half jaar voor
    particulieren is de norm en meestal geen probleem om te verlengen. en verder
    van te genieten. Ook niett zo bevorderlijk voor het imago van de kunstenaar.
    De kunstenaar wil terecht graag zijn werk laten zien. Die levert toch wel in arren
    moede. Moderne slaven dus.
    Blijkbaar wil men toch best een kunstwerk aan de muur. Nu is dat bijna gratis en
    men denkt nooit of te nimmer aan de leverancier, die daar in ieder geval niet van
    kan leven, maar wel blijft leveren.
    De subsidie – uit algemene middelen – gaat dus voor een groot deel naar degenen
    die de kunst lenen en niet naar de kunstenaars zelf.

    Marijke Gussenhoven

    februari 16, 2008 at 12:43 pm

  12. Hm, overheid en subsidies…. voor de kunst.
    Afgelopen maand ergens een artikel gelezen over subsidies voor beeldende kunsten in Nederland. Zou gedelegeerd worden naar lagere overheden. tweederde althans. Al rekenend kwam ik op een bedrag van ca. 52 miljoen. Trek daar het bedrag wat aan de welbekende strijkstok blijft hangen vanaf , waar praten we dan over?
    Een halve Joint Strike Fighter?
    We praten over de erkenning van het beroep kunstenaar, maatschappelijk. Over het gebrek daaraan in Nederland. We praten over “het voor een dubbeltje op de eerste rang zitten” als er eens een kunstenaar doorbreekt in het buitenland. “Dat hebben “wij”
    voortgebracht”. Nee, dat heeft dat individu zélf gedaan.
    In begin 80-er jaren werd de minister van Cultuur eens gevraagd een stuk van een vlaai
    af te snijden hetwelk duidelijk moest maken wat dit land voor cultuur c.q. kunst op de begroting had gereserveerd; met het schaamrood op de kaken moest hij bekennen dat dat niet kon omdat het mes te dik was. Tot de dag van vandaag is er niets veranderd. Met twee regeringspartijen die in hun verkiezingsprogramma 1 % voor cultuur beloofd hebben dacht ik dat het land der kunsten in een staat van euforie zou komen te verkeren. Niets is minder waar. Verantwoordelijkheden worden doorgeschoven…. en dan weten we het wel.

    herman hofmans

    februari 16, 2008 at 5:34 pm

  13. Subsidie moet blijven!! Kunst en cultuur is naast ademhalen een noodzaak voor de mens.

    Wilma Coehoorn

    februari 16, 2008 at 8:29 pm

  14. Er zijn de nodige potten voor subsidies, maar er zijn ook stevig geharste strijkstokken, zoals de uitvoeringsorganen om de “kunst bij het volk” te brengen.
    Cbk’s sluiten en fiscaal faciliteren van aankopen van kunst is mijn advies.
    jk

    Jan Karman

    februari 17, 2008 at 9:36 am

  15. wij zijn niet een land van helden, wel van doorzetters. als er dan al iemand omhoog valt vertrekt hij ogenblikkelijk naar belonender oorden.
    waarom besteden wij zo weinig aandacht aan het vissen in onze eigen vijver… het artikel heeft groot gelijk: nederland moet zijn eigen vissen eren, door ze goed te voeden. dan raakt de vijver in beweging , gaat glanzen en spat de lust er van af.

    els benjamins

    februari 17, 2008 at 1:13 pm

  16. Adembenemend, helder en duidelijk geschreven, ik geniet altijd als iemand mijn gevoelens en gedachten met zoveel passie op papier kan zetten. Misschien kunnen wij de rollen eens omdraaien en de huidige establishment boycotten…

    John Beemsterboer

    februari 17, 2008 at 2:14 pm

  17. Janneke Wesseling heeft volkomen gelijk, een goed en helder artikel.

    Carry van Lakerveld
    tentoonstellingsmaker

    carry van lakerveld

    februari 17, 2008 at 5:52 pm

  18. ik hou het geen dag uit zonder kunst.
    nou de anderen nog.

    henk peeters

    februari 18, 2008 at 11:40 am

  19. Het stuk van Janneke Wesseling is uit mijn hart gegrepen.
    Er is op alle fronten een afbraakproces gaande richting beeldende kunst in Nederland.
    Het eerste wat onze nieuwe PvdA minister doet is de kunstkoopregeling afschaffen.
    Een flutbezuiniging die een grote groep liefhebbers, als koper en als verkoper treft.
    Van de PvdA moeten we het niet hebben, kunst is elitair en ligt niet bij het volk.
    Van deze partij gaat al 50 jaar geen stichtend geluid meer uit richting beeldende kunst.

    Ook het nieuwe z.g competentie gerichte kunstonderwijs, wat ik van dichtbij meemaak, gaat niet meer over creatieve processen, maar is ontaard in een debieliserend afkruisen van competenties door assessors.

    De producenten van kunst worden inderdaad gemarginaliseerd, dankzij het marktcredo
    opgevoerd door mensen die zelf een abbonnement op een salaris hebben.
    Zelfs in de Verenigde Staten, ons lichtend Angelsaksisch voorbeeld van marktwerking,
    bestaat een uitgebreid netwerk van beursen, onderwijsbanen en tentoonstellingsmogelijkheden gefundeerd door bedrijven en (regionale) overheid.
    Hiervan wordt gretig gebruik gemaakt door veel kunstenaars waar wij hier misschien ook nooit van gehoord hebben.

    Ook in de BTW sfeer zijn de kleine zelfstandige ondernemers, ja dat zijn wij, de laatste
    jaren afgeknepen in de bedrijfsautoaftrek. Weer gemiddeld 1.000 euro per jaar minder.
    Erg stimulerend voor een ondernemer die naar de markt wil.

    Als je jong bent wordt je ontdekt, krijgt opdrachten en wordt gestimuleerd, vaak door ambitieuze carrièremakers in de banensector, daarna wordt het een stuk moeilijker.
    Het nieuwe van het speeltje is er dan een beetje af.
    Gelukkig was daar nog het Fonds BKVB die nog oog hebben (hadden) voor kunstenaars
    die doorgaan, zich steeds vernieuwend aan hun werk wijden en regelmatig exposeren.
    Het is niet erg flitsend dat geploeter in die ateliers, dus nu dreigt dat ook weg te vallen om herverdeeld te worden richting organisatorische kant. Lees; banen voor meer tussenpersonen. Het land van adviesorganen, tussenpersonen en managers.

    Ik ben voor de makers; loodgieters, kunstenaars, timmerlieden en al die mensen die iets uit hun handen laten komen. Ik weet het, het is een beetje vies dat ambachtelijke werk maar dan heb je ook wat.
    We kunnen niet allemaal onze ideeën in China laten fabriceren.
    Je word er niet vrolijk van en ik heb soms te doen met jonge kunstenaars die het nu goed gaat onwetend dat er na je 40ste een heleboel wegvalt, zoals gebeurt is met zoveel goede kunstenaars van mijn generatie.

    Wordt vervolgd,
    Michiel Schierbeek
    Beeldhouwer

    Michiel Schierbeek

    februari 18, 2008 at 12:07 pm

  20. Voor 100 procent waar

    marjolein schiffers

    februari 18, 2008 at 1:03 pm

  21. Dames en Heren Leden van de Tweede Kamer,
    De beeldende kunstenaars in Nederland zitten in de moeilijkste hoek van het kunstbeleid in Nederland.
    Telkenmale staan hun mogelijkheden om een inkomen te verwerven op de tocht. Vooral jonge, beginnende kunstenaars en hardwerkende kunstenaars boven 55 jaar, die onvoldoende inkomen verdienen uit hun creatieve beroep, verdienen de steun van de overheid. De eerste groep vormt de basis voor de toekomst; de tweede groep heeft al een positieve bijdrage verleend aan het kunstklimaat, maar redt het soms niet meer. Vergelijk het eens met de podiumkunsten ! Weest zuinig op het creatieve talent in ons land.
    Hoogachtend,
    Herman Hofman, v.m. voorzitter Gemeenschap Beeldende Kunstenaars en v.m. hoofd cultuur ca in Arnhem.

    Herman Hofman

    februari 18, 2008 at 6:11 pm

  22. Ik ben geen grote voorstander van subsidies, maar tegen dit betoog van Janneke Wesseling is weinig in te brengen. Succes met deze actie!

    Filiep Manger, beeldhouwer

    Filiep Manger

    februari 18, 2008 at 7:04 pm

  23. Zonder ondersteuning waren er geen artsen en ook geen boeren. Dat kunst de geestelijke gezondheid kan bevorderen is helaas geen algemeen aanvaardde waarheid, want niet in geld uit te rekenen. Ach, en die kunstenaars die doen het zooo graag, die blijven dat heus wel doen zonder dat je ze betaalt.
    Ik was ooit in Albanie, vlak na de val van de muur. Alle kunstenaars waren weg. Zelfs nergens een muzikant te bekennen. Dat is pas armoe.
    Ook ik kan geen dag zonder kunst.

    Bernadette Huijbers Scharrelmens en Kunstenares.

    Bernadette Huijbers

    februari 18, 2008 at 7:54 pm

  24. Kunst is dé levensader van de gecivilseerde mens

    Barend Houtsmuller

    Barend Houtsmuller

    februari 18, 2008 at 9:29 pm

  25. Die vermaledijde jaren ’70 en ’80. De overheden deden toen wat in andere landen ook particulieren en bedrijven deden (en doen) in de kunsten: investeren. Dat deed de overheid vooral vanuit een decennia durend gebrek aan concensus inzake cultuur.
    Dat leidde tot een klimaat waarin ook buitenlandese kunstenaars (en niet de minsten) graag werkten. Nederland bestond internationaal ook en nog steeds. Niet ondanks- maar dankzij de het klimaat van die periode. Modieuze critici vande kunstsubsidies vergeten dat opvallend vaak.
    De aanhoudende stroom bezuinigingen van de laatste decennia en de steeds uitdijende banensector om diie bezuinigingen ui t te voeren hebben ook zo hun invloed gehad.

    Maar slim- Hollands is ook van het gebrek aan concensus gebruik gemaakt om verbeteringen in het subsidiewezen door te voeren die er ook ontegenzeglijk zijn geweest. In de ogen van veel bestuurders en politici altijd nog beter dan alles op zijn beloop laten.

    Nu is het perspectief wezenlijk anders: een kabinet met een weldenkend- gereformeerde consensus over de cultuur van een samenleving heeft de kunsten zo laag op de agenda staan als sinds de jaren’60 niet eerder is vertoond en in de baantjessector moet gescoord worden! Men moet zich dus profileren en sinds een jaar of vijf vooral door durf te tonen met de notie dat zoiets als een artistieke professie van geen betekenis is en gezellig inkleuren van samenleving volstaat. Tenzij men zich op de dolgedraaide (internationale) kunstmarkt kan (en wil) handhaven.

    Behalve een paar marginale politieke partijen alleen maar tegenstanders dus.

    Marcel van Vuuren

    februari 18, 2008 at 10:11 pm

  26. Helemaal mee eens.

    Rob Schrama

    februari 18, 2008 at 10:36 pm

  27. Eigenlijk gaat het niet over geld, maar over waardering en cultuurbesef. Het geld zal dan geen probleem zijn.
    ZONDER KUNST GEEN TWEEDE KAMER

    Lucien den Arend - sculptor

    februari 19, 2008 at 12:10 pm

  28. Hierbij steun ik de actie van het Platform Zonder Kunstenaars Geen Kunst
    tegen de voortschrijdende uitholling van beeldende kunstsubsidies!
    We stellen ons achter elke actie, die de kunstenaar meer inkomsten geeft.Kunstenaars zijn als academici ver onderbetaald en mogen vaak hun noodzakelijk werk voor de Liefde uit voeren en worden er sinds kort ook nog voor vermoord en vervolgd.

    Daarom als u straks wilt komen te zitten met een cultuur, die qua niveau geen verandering kan aanbrengen, zou ik doorgaan met bezuinigingen op het gebeid van kunst.
    Als u dit echter niet wilt, moet u meer geld in de kunst stoppen en het veld op die manier aanjagen.
    Laat amateurs zelf betalen voor hun kunst en bekijk KUNST als een noodzaak.

    Joop Stoop
    RC De Ruimte
    IJmuiden

    Joop Stoop

    februari 19, 2008 at 12:24 pm

  29. Kan me zeker vinden in het artikel, vind het ook goed onderbouwd. Het gaat m.i. tevens over cultuurbesef, waardering en bewustzijn. Zolang dit niet groeit, zolang dit niet erkend wordt, blijven wij kunstenaars de marionetten a.h. touwtje.
    Neemt niet weg dat wij (kunstenaars, alsook artiesten en musici) in een land leven waar het klimaat niet alleen calvinistisch, koud en zuinig is, maar waar we ook altijd te dealen hebben met betutteling. Daar komt bij dat velen zich nog steeds laten lenen om gratis diensten te verstrekken of zich ver onder de maat te laten betalen. Kortom: wij kunnen iets doen inzake het bevorderen van bewustzijn, en het doorbreken van de ouderwetse, quasi romantische ideeën, waar teveel mensen nog steeds mee rondlopen. We dienen tevens een gezonde instelling te bewaren en ons niet af te laten kopen, ook niet door iemand van de Kunsthal. Ohja, en dan al die tussenpersonen, die ons vertegenwoordigen, ook misschien een gevolg v.h. bemoederende klimaat? We kunnen het prima zelf, toch?? Uiteindelijk verwacht ik dat de waardering en het besef omtrent de noodzaak van kunst en cultuur toe zal nemen en er geen discussies meer nodig zijn over geld, want dat stroomt dan vanzelf.
    F. le Braque

    Francis le Braque

    februari 19, 2008 at 2:13 pm

  30. ‘Je hebt makers en brekers’, zei ooit choreograaf Bart Stuyf. Als Lex ter Braak en Gitta Luiten al tot de brekers behoren waar moet de kunstenaar dan nog steun vinden?
    Hoe moet de kunstenaar zijn doorgaans al armlastige bestaan verbeteren.
    Wat is een wereld zonders makers? Een dorre verpauperde wereld. Kunstenaars horen bij de makers. Zijn deel van de cultuur, geven uitdrukking aan de tijd, zorgen voor de nodige peper en roering. Er is veel geld uitgegeven om ze op te leiden. Laat ze dan ook hun werk doen: Kunst maken.

    Robert Broekhuis

    februari 19, 2008 at 2:37 pm

  31. Jawel Lucien, ‘Het is niet de subsidie’ schrijf Janneke Wesseling terecht. Het is vooral die consensus die zorgen baart. Voor het eerst vindt een kabinet met vaststaande steun van de Tweede Kamer wat het overgrote deel van de bevolking goeddeels uit onwetendheid en een nog groter deel uit gebrek aan belangstelling altijd al vindt.
    In eerdere kabinetten was geen consensus over cultuur te vinden. Er was altijd nog een D’66 en een vroegere VVD-generatiie die nog wel iers met kunst op had en Groen Links soms. Ik ben bang dat realistisch het slagveld overzien vooral achterom kijken zal zijn. Maar laten we hopen dat ik te pessimistisch ben.
    Een kabinet dat inderdaad amateurkunst zo belangrijk vindt en meent dat kunstenaars zich moeten inzetten voor een MOOI NEDERLAND is natuurlijk minder erg dan wat in de sector zelf gebeurt. En we weten eigenlijk wel dat al die kunstenaars die “er toe doen” (de term alleen al!), nu ook weinig of geen invloed zullen hebben.

    Marcel van Vuuren

    februari 19, 2008 at 3:08 pm

  32. Paul Valéry zei: “Wat af is is niet gemaakt.”
    Je zou in dat verband kunnen zeggen “de natuur is af”, maar ook die evolueert.
    De rest is gemaakt, en wat gemaakt is is ooit ontworpen.
    Dus: zonder kunstenaars geen ontwikkeling.

    Jan Karman

    februari 19, 2008 at 3:09 pm

  33. Subsidies naar een nog weer kleinere groep kunstenaars, naar een veronderstelde supertop: Maar welke topsamenstelling dan ook: Zonder berg geen top! Hoe kan wie dan ook straks nog een top aanwijzen als er niets meer is om te vergelijken? De werkvloer kwijnt weg en er is niets om op terug te vallen, want een gezonde kunstmarkt met enig nivo is hier ook niet. En die komt er voorlopig ook niet want in het onderwijs is (beeldende) kunst een ondergeschoven kindje. Er wordt geen serieus publiek gecreeerd. De enige hoop was een verstandige overheid die snapt dat niet alles draait om bedrijventerreinen, koopgoten, evenementen en andere brede recreatie. En waarom de amateurs wel geld geven en het kunstberoepenveld dus dubbel pakken en in de kou laten staan?
    Misschien moeten we met zijn allen in de diverse gemeentes met de kont tegen de krib: Waarom ons opleiden voor de subsidiepot? Hoezo subsidie beschikbaar voor goeie ideeen?? We dienen een mooi plan in en doen er meteen een prijsopgave bij. Hebben we immers geen subsidie meer nodig! Andere beroepsgroepen krijgen toch ook betaald voor hun diensten, dus waarom moeten kunstenaars zelfs bij de overheden hun hand ophouden, waardoor ze vaak als uitvreters worden gezien? Slecht voorbeeld voor het volk.
    En waarom moet kunst eigenlijk altijd voor niks? Laagdrempelig is mooi, maar bedreigt aan de kunstkant het nivo. Aan de andere kant: Mensen moeten normaal ook voor alles betalen en dat is eigenlijk ook een vorm van respect. Nu moet men publiek trekken met skaten, paaldansen, een modeshow en wokken in het museum. Dingen die niets te maken hebben met het product. Dus waar komen ze dan eigenlijk voor? Laten we realistisch blijven…
    Het publiek moet respect krijgen voor hedendaagse (beeldende) kunst en kunstenaars. Hedendaagse kunstobjecten van enig nivo zouden gewilde zaken moeten worden, waar men voor betaalt. Zo werkt het gewoon, voor beide kanten. Mensen hebben dik geld over voor allerlei decoratieve rommel, voor de huishoud-, een erotiekbeurs en een popconcert, maar voor (beeldende) kunst?… vergeet het maar. Zelfs mensen met een goed inkomen gaan liever naar de kunstuitleen. Er is weinig kennis, geen oog voor kwaliteit, nauwelijks interesse bij een breder publiek. Het is ergens helemaal fout gegaan. Er moet echt een knop om. Of we moeten met zijn allen vrolijke tulpen gaan schilderen voor Ikea of het Kruidvat of we gaan ondergronds tot men onze kunst gaat missen… Laat Nederland dan maar eens verdiend als kunstloos land de geschiedenis in gaan, slechts pronkend met de relieken uit een ver verleden.
    De overheid zou een positieve rol kunnen spelen, maar ik heb daar geen enkel vertrouwen (meer) in.

    Marije Kos

    februari 19, 2008 at 4:21 pm

  34. Naast op scholen en academie lesgegeven heb ik me ontwikkeld tot een bekend , niet beroemd kunstenares , grafiek houtsneden, etsen kappazuri litho computer-tekeningen en alles wat met grafiek te maken heeft , schilderen ,olieverf acryl gouache
    enz . meestal zelf-supporting , bronzen-medaille van de triennale Modena in Italie , maar nooit gepushed door Nederlandse instellingen of wat dan ook hoewel ik altijd geweldige recensies had , nu ik bijna 80 jaar ben en me tot een bepaalde ontwikkeling
    voor de computer-tekening bepaald heb , wil ik toch wel meer erkenning van
    uit Nederlandse instellingen hebben voordat het te laat is . Dit gebeurt bij meerdere
    kunstenaars ,die goed werk maken en nooit aan de bak komen en subsidie nodig hebben , ik zeg zonderkunstenaarsgeenkunst

    Aimee Crince Le Roy

    februari 19, 2008 at 4:45 pm

  35. afbraak is zoveel makkelijker dan weer opbouwen; stut en schut!

    Winfried Veenker

    februari 19, 2008 at 8:58 pm

  36. Beeldende kunst observaties deel II.

    Kunstenaars in Nederland worden in opiniërende stukken weggezet als in een isolement levende wereldvreemden, die weer nodig eens wakker geschud moeten worden.
    Autisten op een Polynesisch eiland, je zou het bijna wensen.
    Af en toe een duik in het kobaltblauwe water, een vers gevangen vis, een banaan en een slok kokosmelk.
    Alweer een positieve bijdrage aan het imago van deze in Nederland razend populaire beroepsgroep.
    Iedereen heeft verstand van kunst en iedereen heeft een mening over kunstsubsidies.

    De trend om beschikbare subsidiegelden in de beeldende kunst naar instellingen i.p.v. naar individuele kunstenaars te manoeuvreren heeft alles te maken heeft met de verplaatsing van de macht c.q. geld.
    Verdeel en heers. De minst relevanten moeten inkrimpen. Er is toch geen solidariteit.
    Je ziet dit ook in het (kunst)onderwijs gebeuren alwaar de macht zich verplaatst van de vakdocent naar de assessor. Een bekende klacht in het onderwijs van docenten is dat hun vak hen wordt afgenomen.
    Dit wordt wel de overgang van het Rijnlandse model naar het Angelsaksische model genoemd.
    Het betekent in het kort; eerst mocht diegene het zeggen die er het meeste verstand van had en nu mag degene het zeggen die de baas is.

    Nu wordt al weer de afschaffing van het verlaagde BTW tarief van 6% voor unieke kunstwerken voor gemasseerd. Een substantiële bijdrage aan de inkomsten van kunstenaars. Handen af van deze regeling!
    Het is een hele goede stimuleringsmaatregel, goed voor klant en producent.
    Om van deze regeling gebruik te maken is echt niet als eerste in 1983 uitgevonden door Joep van Lieshout zoals geponeerd in de bijdragen van Rutger Pontzen in de Volkskrant en http://www.kunstsubsidiedebat.nl.
    Veel kunstenaars voeren al heel lang een BTW boekhouding. Zelf werd ik daar al in 1972 op gewezen door André Volten, die vanaf het begin in 1969 van deze mogelijkheid gebruik maakte bij de uitvoering van grote opdrachten. Het geeft de mogelijkheid meer te realiseren voor een budget.
    De bijdragen van Rutger Pontzen bevatten wel meer onjuistheden en tendentieuze beweringen zoals de bewering dat jonge kunstenaars veelal geen gebruik meer maken van subsidies. Ja, ja alleen die oudjes blijven maar subsidie trekken.
    En vervolgens beweert hij dat, na alle bezoeken van visitatiecommissies en de daarop volgende fusies van verschillende kunstacademies en de louter tot docentenopleiding verklaarde academies, er nog teveel academies zijn. Misschien zijn er wel teveel kranten.
    De man heeft geen idee hoe moeilijk het is om als kunstenaar te functioneren en door te gaan.
    Het is zo gemakkelijk om alles bij die maatschappelijk irrelevante kunstenaar neer te leggen.

    Laten we het voor de verandering eens omdraaien en kijken wat er daadwerkelijk bij de overheid en al die andere mensen werkzaam in de kunstsector wordt geëntameerd om die sector gezond, levendig en voor een groot publiek aansprekend te maken.
    Zijn er ooit in het officiële circuit tentoonstellingen die inventariseren wat er in Nederland door jonge en oudere kunstenaars gemaakt wordt en waarbij het in een maatschappelijke context geplaatst wordt?.
    Waar met trots, dus zonder zieligheids stempel, de stand van zaken wordt getoetst?
    Een platform waarop kunstenaars elkaars krachten kunnen meten, waarin die blijkbaar zo gewenste maatschappelijk relevante thema’s aan de orde worden gesteld?
    Waar kunstenaars hun visie op die thema’s tentoon kunnen spreiden?
    Waar het werk van Nederlandse kunstenaars in een context geconfronteerd wordt met werk van buitenlandse kunstenaars?
    Het bestaat allemaal eenvoudigweg niet.
    De platforms die er wel zijn, waren in eerste instantie kunstenaars initiatieven.
    Wat produceren al die beleidsmakers en organisatoren richting dat arsenaal aan kunstenaars die in Nederland interessante werken maken?

    De cruciale posities in de kunstsector in Nederland zitten muurvast en op slot.
    Er zit weinig vernieuwing in.
    In de hoogste regionen is geen roulatie, hooguit in geval van positieverbetering. Naast enkele staatskunstenaars worden de kunstenaars jonger. Dat is niet altijd op basis van kwaliteit maar op basis van leeftijd, dus nieuw.
    Er is weinig sprake van visie en frisse standpunten. Eenmaal ingenomen standpunten t.o.v. kunstenaars worden zelden herzien. Men heeft daar consensus over en haakt af en komt gewoon niet meer kijken op tentoonstellingen. Er is geen openheid van zaken en alle opdrachten zijn weer achter de schermen verdwenen.
    Over de grens is het allemaal veel interessanter.
    Hetzelfde fenomeen, om eigen kunstenaars links te laten liggen, schijnt zich wel in meerdere landen voor te doen. Jonge Canadese kunstenaars heb ik ook horen zeggen dat ze succes in Europa hebben en in eigen land heel weinig aandacht krijgen.
    Wat van ver komt is toch frisser en exotischer en dat straalt toch ook mooi af op de organisatoren.

    Het zijn galeriehouders die hun nek uit steken en kunstenaars, op kunstbeurzen brengen en langere tijd blijven volgen en tentoonstellen. Ook kleine ondernemers zonder automatische pensioenvoorzieningen.
    Bedrijfscollecties zijn nog de enige instanties die op open dagen en in catalogi een werkelijk beeld in de breedte geven wat er in Nederland door kunstenaars gemaakt wordt. Dat is geen verdienste van overheidsbeleid.

    Het is geweldig om een tijd, gesteund door een werkbeurs, door te kunnen werken zonder de hete adem van geldgebrek in je nek te voelen. Ik vraag mij wel af of de vruchten die deze steun oplevert niet op een zinnige manier zichtbaar gemaakt kunnen worden naast de initiatieven die door de kunstenaar zelf genomen moeten worden. Het heeft nu iets van hier heb je geld en zie maar wat je er mee doet.
    Die desinteresse is niet erg stimulerend.

    Maak tentoonstellingen inclusief catalogus met wisselende (kunstenaar) curators, hang er thema’s en prijzen aan.
    In het verleden heeft de Rijksdienst Beeldende Kunst tentoonstellingen gemaakt met catalogus, die een goed niveau hadden, onder de naar mijn mening beste Minister voor Beeldende Kunst die wij ooit gehad hebben, Eelco Brinkman. Alweer geen PvdA.
    Stel een publieksprijs in. Creëer een hype.
    Zie hoe de commotie rond de Turner Prize zelfs internationaal aandacht krijgt.
    Kijk hoe het boekenvak dat doet met een boekenweek, prijzen die live op televisie worden uitgereikt.
    Veel boeken komen ook tot stand met steun van een beurs.

    Nogmaals vergeet de makers niet! Het goud van morgen.
    .
    Michiel Schierbeek

    Michiel Schierbeek

    februari 19, 2008 at 10:30 pm

  37. Wat goed dit prima stuk van Janneke Wesseling nog eens onder de aandacht te brengen
    Ik sta er helemaal achter!!

    margaret numans

    februari 20, 2008 at 12:10 pm

  38. Goed stuk. Er zitten vrijwel alle misverstanden omtrent kunstenaars in. Kunst toont het gezicht van een land; hoe liberaal, modern, sociaal, vooruitstrevend en levendig het is. In dit beknepen land, onder de huidige politiek, is het geen wonder dat er geen kunstwereld ontstaat. Alles moet middelmatig. Vooral niet opvallen, je zult toch niet je hoofd boven het maaiveld uitsteken! Subsidies gaan naar de amateurgezelschappen, (lekker veilig) en het behoud van oude gebouwen. Kunst wordt al tijden onderbetaald. Om een film te zien of theater moet je betalen, om een boek te lezen ook, maar een kunstenaar moet zichzelf inkopen in een tentoonstellingsruimte en zijn/haar werk gratis tonen aan het publiek, alsof het appels en peren op de markt zijn. Ons werk is ook ons intellectueel eigendom.
    Clara van den Hout

    Clara van den Hout

    februari 20, 2008 at 12:27 pm

  39. Al dat gezefer hoe het het beter moet komt, omdat er behalve de 15.000 echte en hardwerkende (en veelal arme) kunstproducerende kunstenaars, er ongeveer 75.000 kunst-ambtenaren en kunstregelaars (met vaste hoge inkomens) zijn, die zich te pletter vervelen en maar weer eens een nieuw “beter’ plan lanceren voor die verdomde kunstenaars.
    Als we het totaalbedrag van díe salarissen zouden besteden aan materiaal , ateliers en presentaties voor kunstenaars, hebben we over 5 jaar absolute (wereld) topkunst!
    Daar verwed ik mijn linkeroor onder!
    hans picard jr.

    hans picard jr.

    februari 21, 2008 at 11:03 pm

  40. Weer zo’n fantastisch kunstlievend betoog van Janneke! Daar mogen vele andere kunstcritici en fondsdirekteuren een voorbeeld aan nemen. Liefde voor het vak, uitspraken durven doen, immuum voor macht en prestige!
    Dank je wel Janneke! Als ik je al niet een GENIET had toegestuurd voor je altijd zeer onderbouwde bevlogen betogen, had je er nu weer een verdiend!

    Er is de laatste jaren te veel plaats voor zeer matige kunstdirekteuren die alleen met de buitenkanten bezig zijn, waardoor ze kijken maar niets zien.
    ” Zien is voelen. Zien is niet een kwestie van kijken, maar ook van het juiste inzicht “.

    Lam de Wolf.

    lam de wolf

    februari 22, 2008 at 11:48 am

  41. Uitstekend stuk van deze altijd weldadig kritische Janneke Wesseling.
    Met veel goede suggesties en reacties , bijv het verschil tussen werkzoekenden
    en kunstenaars met een uitkering.
    Kunstenaars zoeken geen werk .
    Ze zijn hun eigen slavendrijvers, altijd bezig iets goeds te maken in deze wereld,
    en dus voorbeeldige burgers van een democratische samenleving.
    En zonder berg geen top,inderdaad, ik leefde met mijn man Wil Bouthoorn een tijdlang van de B.K.R,(en dat was geen armoe),was die er niet geweest, dan had hij niet de tijd gehad om schilderijen te maken, zo simpel is het.
    Nu geef ik les voor de bekende habbekrats,om te kunnen schilderen,en ben een deel
    van die berg.
    Maar bergen in Nederland…..

    Marijke Bouthoorn Verschoor

    februari 22, 2008 at 1:00 pm

  42. De bezuiniging op cultuur is de ernstige teken van crisis in de staat. Nederland kan het beter.

    Olga Zhuravleva

    februari 25, 2008 at 3:50 pm

  43. Het zijn eerder de politici dan de kunstenaars die zich van de maatschappij afkeren. Zij kunnen zich dat veroorloven.

    Goed stuk, maar er kunnen nog wat spel- en stijlfouten uit. (Abramovic wordt tweemaal genoemd in een opsomming)

    Marcel Ruijters

    februari 25, 2008 at 7:06 pm

  44. Het idee om de verdeling van individuele subsidies van het Fonds voortaan aan minder kunstenaars toe te bedelen maar wel met hogere bedragen, zal m.i. niet leiden tot verhoging van het kwaliteitsniveau van de kunsten, maar eerder tot een verschraling van de kunsten op termijn.

    Ik zie dit voornemen als opmaat om in de toekomst de regeling volledig en makkelijker te kunnen omvormen cq afbouwen. Immers deze selecte kunstenaars die nog in aanmerking kunnen komen zullen straks ook zonder deze subsidie wel doorwerken, want de koppeling met de inkomensafhankelijkheid wordt er waarschijnlijk uitgehaald.
    Dat betekent dat het sociale element dat er nu nog inzit, n.l. de inkomensgrens van € 20000,- niet meer gehanteerd zal worden.
    Gevolg,…veel kunstenaars zullen het in de toekomst niet meer kunnen redden en vloeien noodgedwongen af naar andere beroepen. Verschraling van het kunstaanbod… wat ook gevolgen zal hebben voor het galeriewezen.

    Marktgebonden denken,…?
    Cultuur werkt niet zo, het is meer dan ‘winst uit de onderneming’.
    Maar leg dat eens uit aan een beleidsmedewerker van OCW?

    Kunstenaars zijn belangrijk voor een samenleving waar cultuur een belangrijke plaats inneemt.

    Daarom steun ik de aktie

    GEEN KUNST ZONDER KUNSTENAARS

    Joop Haring
    beeldend kunstenaar

    Joop Haring

    maart 3, 2008 at 3:45 pm

  45. Net een tentoonstelling achter de rug waar we met 15 kunstenaars en een galeriehoudster maanden keihard aan hebben gewerkt. Om onze kosten terug te verdienen van ruimtehuur e.d. moesten we entree vragen , catering verzorgen en verkopen en workshops en thema-avonden organiseren, schoonmaken en vrijwilligers mobiliseren. Er geen winst gemaakt. Elke kunstenaar heeft 150,- toe moeten leggen op de individule eigen investering.
    Veel geld als je nauwelijks 900,- p. mnd hebt, en de ziektekostenverzekering en energierekening maar weer even uitstelt….
    Een prachtige catalogus door een top-ontwerper gesponserd, kon ten laatste toch niet door gaan wegens te hoge drukkosten. (Want :geen subsidie! ). Toch was de tentoonstelling succesvol. Druk bezocht door vnl. kunstenaars en aanhang.
    Cultureel ondernemerschap ? Hoe kun je je dure materialen en PR kosten betalen?Vervoer? Verzekering? Kunst maken is een luxe geworden. Als dat zo doorgaat in Nederland dan verwordt kunst tot een hobby , voorbehouden aan vutters en huisvrouwen.
    Nederland is een rijk land maar de gemiddelde nederlander heeft geen cultureel en zeker geen kunstzinnig benul. In onderwijsinstellingen is kunst een ondergeschoven kindje. Geen wonder dat Nederlanders kunst onderwaarderen.

    Ik stel me voor dat kunstenaars NOOIT meer gratis of betalend hun werk exposeren!!! Elke zanger/performer biedt zijn diensten tegen betaling aan. Als ik het museum in wil moet ik betalen, Als ik mijn werk tentoon wil stellen ook meestal.
    Er wordt van kunstenaars geprofiteerd! Kunstenaars laten zich uitbuiten.
    Dit moet stoppen.

    Elisabeth Karstens
    Beeldend Kunstenaar
    Amersfoort

    Elisabeth Karstens

    maart 20, 2008 at 1:34 am


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: